სინათლის არხი-დახურული ჯგუფი

უძველესი ეგვიპტის ტაძრებში ქურუმები და ფარაონები განსაკუთრებულ საკრალურ სიმბოლოს – ურეუსს, აღმართულ კობრას ატარებდნენ შუბლის ცენტრში. ჰერმეტულ და ალქიმიურ ტრადიციაში ურეუსი არ იყო მხოლოდ ძალაუფლების გარეგნული ნიშანი. ის განასახიერებდა კუნდალინისებრ, პირველქმნილ ცეცხლოვან ენერგიას, რომელიც ხერხემლის ფუძიდან ადის გონებამდე, წვავს ყოველგვარ მენტალურ სისუსტეს, შიშსა და გარედან თავსმოხვეულ ასტრალურ ზემოქმედებას. ეს არის მზის დამსჯელი და ამავდროულად აბსოლუტური დამცავი ძალა, რომელსაც ეგვიპტელები ქალღმერთ უადჯიტის ცეცხლოვან თვალს უწოდებდნენ.

როდესაც ადამიანს სჭირდება საკუთარი შინაგანი ხმის გამყარება, ქვეცნობიერი შიშების დაწვა და ისეთი ენერგეტიკული ველის შექმნა, რომელსაც ვერცერთი მტრული ზრახვა ვერ გაარღვევს, ურეუსის ცეცხლოვანი გამოღვიძება ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი პრაქტიკაა.

რიტუალი სრულდება კვირა დღეს, შუადღისას, როდესაც მზე ცის ზენიტშია და მისი სხივები მაქსიმალურ ძალას ფლობს.

სამუშაოდ გამოიყენება:

ოქროსფერი ან მუქი ყვითელი ცვილის სანთელი

თიხის ან ბრინჯაოს პატარა ფირფიტა, რომელზეც ამოკვეთილია ან დახატულია გველის საკრალური სიმბოლო

სუფთა საკმევლის ფისი (გუნდრუკი) და დარიჩინის მცირე ქერქი

მზესუმზირის ან ზეითუნის ბუნებრივი ზეთი

რიტუალის მსვლელობა იწყება მზის სინათლით განათებულ ოთახში. პრაქტიკოსი ჯდება სწორი ხერხემლით, სახით სამხრეთისკენ. მის წინ ანთია ყვითელი სანთელი, რომლის გვერდითაც ნელა იკვამლება გუნდრუკი და დარიჩინი, რაც სივრცეს მზის ცხელი, მშრალი და გამწმენდი ენერგიით ავსებს.

პრაქტიკოსი იღებს გველის სიმბოლოიან ფირფიტას, უსვამს ერთ წვეთ ზეთს და ათავსებს სანთლის წინ. ის ხუჭავს თვალებს, ღრმად ისუნთქავს და წარმოიდგენს, თუ როგორ იღვიძებს ხერხემლის ძირში ოქროსფერი ცეცხლის ნაპერწკალი. ეს ნაპერწკალი ნელა მოძრაობს მაღლა, ხერხემლის გასწვრივ, როგორც მოქნილი ცეცხლოვანი გველი, და აღწევს შუბლის ცენტრს – მესამე თვალს, სადაც იშლება მზის კაშკაშა დისკოდ.

ამ დროს მტკიცე, დაბალი და უყოყმანო ხმით წარმოითქმის სიტყვები:

აღიმართე, მზის ცეცხლო და უძველესო მცველო, დაწვი ყოველივე, რაც ჩემს ნებას ბლოკავს. ჩემს შუბლზე იწვის სიმართლის ალი, ჩემს ზურგს უკან დგას უძლეველი ძალა. ყოველი სიბნელე უკან იხევს ჩემი სინათლის წინაშე, ჩემი სიტყვა ურყევია, ჩემი გზა დაცულია. დაე, ასე იყოს.

სიტყვების დასრულების შემდეგ პრაქტიკოსი თითის წვერით იღებს მცირეოდენ ზეთს და მსუბუქად ეხება შუბლის ცენტრს, რითაც ასტრალურ სხეულზე ბეჭდავს ამ ცეცხლოვან ფარს. სანთელს აცლიან ბოლომდე დაწვას. ეს პრაქტიკა ადამიანს ანიჭებს საოცარ სიმამაცეს, აურის სიმკვრივესა და უმაღლეს მფარველობას.