სოლომონის ბეჭედი და რკინის მაგია: სივრცისა და სულის აბსოლუტური ფარი
უძველეს კაბალისტურ და აღმოსავლურ ოკულტურ გრიმუარებში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ლითონებისა და გეომეტრიული სიმბოლოების ურთიერთქმედებას. თუ ოქრო ასოცირდება მზის ენერგიასთან, ხოლო ვერცხლი მთვარის ნატიფ ნაკადებთან, რკინა უძველესი დროიდან მიიჩნეოდა ყველაზე მკაცრ, მიწიერ და დაუნდობელ მასალად, რომლის წინაშეც ნებისმიერი ასტრალური პარაზიტი, დემონური არსება თუ მტრული ენერგეტიკული ჩარევა უკან იხევს. მარსის მიერ მართული რკინის ვიბრაცია იმდენად მკვრივია, რომ ის ჭრის უხილავ ასტრალურ ძაფებს და არ აძლევს დაბალ სიხშირეებს ადამიანის ენერგეტიკულ სხეულში შეღწევის საშუალებას.
ამ ტრადიციის მწვერვალია სოლომონის საკრალური ბეჭედი — სიმბოლო, რომელიც აერთიანებს მიკროკოსმოსსა და მაკროკოსმოსს. როდესაც ეს უძველესი ფორმულა რკინის სტიქიასთან ერთად აქტიურდება, იქმნება გაუვალი ჯავშანი, რომელსაც შეუძლია ადამიანის სრული იზოლირება ყოველგვარი ჯადოქრობისგან, ავი თვალისა და ენერგეტიკული ვამპირიზმისგან.
ეს რიტუალი სრულდება სამშაბათს, მარსის საათზე — შუაღამისას ან გამთენიისას, როდესაც ჰაერში სიმტკიცისა და ბრძოლისუნარიანობის ენერგია პიკს აღწევს.
სამუშაოდ გამოიყენება:
რკინის ნივთი — ეს შეიძლება იყოს ძველი ნაჭედი ლურსმანი, რკინის ბეჭედი ან დანა ხის ტარით
ერთი წითელი სანთელი, დამზადებული ნატურალური ცვილისგან
პატარა თიხის თასი, რომელშიც ჩაყრილია წითელი წიწაკა და დაფნის დაფხვნილი ფოთლები
სუფთა, ბუნებრივი ზეთი (სასურველია ზეთისხილის ან კედრის)
პრაქტიკოსი ჯდება იატაკზე, სახით სამხრეთისკენ. მის წინ ანთია წითელი სანთელი, რომლის მკვეთრი ალიც სიმბოლოა ურყევი ნებისა და მებრძოლი სულისა. რკინის საგანს პრაქტიკოსი ჯერ წითელ წიწაკასა და დაფნაში ავლებს, რაც აძლიერებს მის გამწმენდ და დამცავ მუხტს, შემდეგ კი სანთლის ალზე ოდნავ ათბობს.
როდესაც ლითონი სითბოს მიიღებს, პრაქტიკოსი იღებს მას მარჯვენა ხელში, ხუჭავს თვალებს და წარმოიდგენს, თუ როგორ ივსება მისი სხეული წითელი, ცეცხლოვანი და რკინისებრი სიმტკიცის აურით. ამ დროს, ღრმა და მტკიცე ხმით წარმოითქმის დამცავი ფორმულა:
მარსის რკინავ და ცეცხლის ალო, შეკარით ფარი ჩემს ირგვლივ. ყოველი ისარი, ჩემსკენ ნასროლი, დაიმსხვრას თქვენს სიმტკიცეზე. ყოველი სიტყვა, ბოროტად თქმული, უკან დაუბრუნდეს მის მთქმელს. ჩემი ზღვარი რკინითაა დაჭედილი, ჩემი ნება ცეცხლითაა გამყარებული. ვერავინ შემოაღწევს, ვერავინ დაარღვევს. დაე, ასე იყოს.
სიტყვების წარმოთქმის შემდეგ რკინის საგანს წაესმება რამდენიმე წვეთი ზეთი, რითაც ენერგია იბეჭდება. თუ ეს არის რკინის ბეჭედი, მას ატარებენ თითზე ან ყელზე, როგორც მუდმივ ამულეტს. თუ გამოიყენება ნაჭედი ლურსმანი, მას ათავსებენ სახლის შემოსასვლელ კართან ან ზღურბლის ქვეშ, რაც მთელ საცხოვრებელს აქცევს მიუდგომელ სივრცედ.
სანთელი ბოლომდე იწვის, ხოლო წიწაკისა და დაფნის ნარჩენები მეორე დღეს გააქვთ და მიწას აბარებენ. ეს რიტუალი ადამიანს უბრუნებს აბსოლუტურ თავდაჯერებულობას, შლის ქვეცნობიერ შიშებს და ქმნის ისეთ ენერგეტიკულ ფარს, რომელიც ნებისმიერ დესტრუქციულ ძალას უკუაგდებს.