კვანძების მაგია და ბედისწერის ძაფების გადაწყობა
უძველეს ჩრდილოურ და შუმერულ ეზოთერულ ტრადიციებში დრო და ადამიანის ცხოვრება აღიქმებოდა არა როგორც სწორხაზოვანი გზა, არამედ როგორც უსასრულო ეთერული ქსოვილი. ყოველი მოვლენა, შეხვედრა, დაავადება თუ წარმატება არის კონკრეტული ენერგეტიკული ძაფი, რომელიც საერთო მატრიცაშია ჩაქსოვილი. ოკულტისტები, რომლებიც ფლობდნენ კვანძების მაგიას, ეგრეთ წოდებულ ნაუზებს, არ ცდილობდნენ რეალობასთან ბრძოლას უხეში ძალით; ისინი უბრალოდ პოულობდნენ იმ საკვანძო ძაფს, რომელზეც პრობლემა იყო გამონასკვული, და შეგნებულად ცვლიდნენ მის მიმართულებას.
ნაუზების ძალა ემყარება მატერიალურ ობიექტზე განზრახვის მყარ მიბმას. როდესაც ადამიანი კონცენტრირებულ მდგომარეობაში კვანძს კრავს, ის ფიზიკურ მოქმედებას ასინქრონებს მენტალურ იმპულსთან. კვანძი იქცევა ერთგვარ ენერგეტიკულ აკუმულატორად, რომელიც ინახავს ჩადებულ ინფორმაციას მანამ, სანამ ის არ გაიხსნება ან ცეცხლში არ დაიწვება. ამ მეთოდით შესაძლებელია როგორც ნეგატიური ნაკადის, ავადმყოფობისა და უიღბლობის გაყინვა და შეჩერება, ისე დამცავი ველის შეკვრა და სასურველი მოვლენის მატერიალურ პლანზე მყარად დაფიქსირება.
ამ ღრმა პრაქტიკისთვის გამოიყენება ბუნებრივი, შეუღებავი მატერია — სუფთა წითელი ან შავი შალის, სელისა თუ კანაფის ძაფი. წითელი ძაფი ატარებს მარსის აქტიურ, გამარღვეველ ენერგიას და გამოიყენება გზების გასახსნელად, ჯანმრთელობის აღსადგენად და სასიცოცხლო ძალის მოსაზიდად. შავი ძაფი უკავშირდება სატურნს და გამოიყენება მაშინ, როდესაც საჭიროა მტრული ზემოქმედების, ავი თვალის ან მძიმე კარმული ჩვევის სრული დაბლოკვა და განადგურება.
რიტუალი სრულდება შუაღამისას, სრულ მარტოობაში. პრაქტიკოსი ანთებს ერთ ბუნებრივ სანთელს და იღებს დაახლოებით ორმოცი სანტიმეტრის სიგრძის ძაფს. ძაფის ხელში დაჭერისას ადამიანი სრულად ფოკუსირდება იმ პრობლემაზე, რომელიც მის ცხოვრებას აფერხებს. პირველი კვანძის შეკვრისას ხდება პრობლემის ენერგიის კონცენტრაცია და ძაფში ჩაკეტვა. მეორე კვანძით იკვრება მისი გავრცელების ძალა, ხოლო მესამე კვანძით — მისი საწყისი ფესვი.
კვანძების შეკვრის მომენტში წარმოითქმის უძველესი ფორმულა:
რაც ჩემს გზას კეტავდა, ამ ძაფში ჩაიკეტა. რაც ჩემს ენერგიას იწოვდა, ამ კვანძში გაიყინა. ჩემი ნებითა და სიტყვის ძალით, ბორკილი წყდება, ძველი ქსოვილი ირღვევა, ახალი გზა იბადება.
თუ რიტუალის მიზანი იყო ნეგატივისგან გათავისუფლება, შეკრულ კვანძებიან ძაფს მყისიერად წვავენ სანთლის ალზე. ცეცხლი მოქმედებს როგორც ალქიმიური ტრანსფორმატორი: ის ანადგურებს ფიზიკურ მატარებელს და მასთან ერთად ასტრალურ პლანზე ფანტავს იმ მძიმე ბლოკს, რომელიც ადამიანს წლების განმავლობაში ამძიმებდა. ფერფლი დაუყოვნებლივ გააქვთ გამდინარე წყალში ან ქარს ატანენ. თუ რიტუალი დამცავი ფარის შესაქმნელად ტარდება, შეკრულ ძაფს არ წვავენ — მას ატარებენ როგორც უხილავ ჯავშანს, რომელიც მფლობელის გარშემო ენერგეტიკულ წრეს კრავს.
კვანძების მაგია არის უმარტივესი ფორმით გამოხატული უმაღლესი გეომეტრიული და მენტალური ძალაუფლება. ის გვახსენებს, რომ ჩვენი ბედისწერის ქსოვილი ჩვენსავე ხელთაა და ნებისმიერი ჩახლართული კვანძის გახსნა შესაძლებელია, თუკი პრაქტიკოსი ფლობს ცოდნას, სიმშვიდესა და ურყევ ნებას.