ჩრდილის 10 კარიბჭე-მე-7-ე დღე
ჩრდილის 10 კარიბჭე
VII დღე — დაკარგული ნაწილის კარიბჭე
პრაქტიკა, დავალებები
1. მთავარი რიტუალი — „დაბრუნება“
ამ პრაქტიკისთვის გამოყავით მშვიდი დრო, სადაც დაახლოებით 30–40 წუთი არავინ შეგაწყვეტინებთ. დაგჭირდებათ ოთხი ფურცელი და კალამი. თითოეულ ფურცელს დააწერეთ ერთი ასაკი: 7 წლის მე. 14 წლის მე. 21 წლის მე. დღევანდელი მე.
დაიწყეთ შვიდი წლის საკუთარი თავით. რამდენიმე წუთით გაიხსენეთ სად ცხოვრობდით, როგორ გამოიყურებოდით, რა გიყვარდათ, რისი გეშინოდათ, რაზე ოცნებობდით, როგორ თამაშობდით, როგორი იყავით ადამიანებთან. შემდეგ წარმოიდგინეთ, რომ ეს ბავშვი თქვენს წინ ზის.
არ ჰკითხოთ მაშინვე რა „ტრავმა“ ჰქონდა ან რა დაგაკარგვინათ. უბრალოდ შეხედეთ.
შემდეგ უთხარით: „მე შენთან არ მოვსულვარ იმისთვის, რომ შეგცვალო. მოვედი იმისთვის, რომ გავიგო, რა დავტოვე შენთან.“
ჰკითხეთ: „რა დაგიტოვე იქ?“
დაელოდეთ პირველ სიტყვას, გამოსახულებას, ემოციას ან მოგონებას. შეიძლება პასუხი იყოს: თამაში, სიხარული, სითამამე, ცნობისმოყვარეობა, ნდობა, თავისუფლება, ხმა, წარმოსახვა, სიმშვიდე. შეიძლება არც არაფერი მოვიდეს. პასუხის გამოგონება საჭირო არ არის.
შემდეგ ჰკითხეთ: „რა გჭირდებოდა ჩემგან მაშინ?“ და ბოლოს: „რა შემიძლია დღეს წამოვიღო შენგან ისე, რომ შენ არ დაგკარგო?“
ამის შემდეგ იგივე გააკეთეთ 14 წლის საკუთარ თავთან. აქ ყურადღება მიაქციეთ სირცხვილის, ჯგუფის, თვითგამოხატვის, სხეულის, თავისუფლების, პროტესტის, პირველი ძლიერი სურვილების თემებს.
შემდეგ გადადით 21 წლის საკუთარ თავთან. აქ ჰკითხეთ არა მხოლოდ რა დაკარგეთ, არამედ „რისი გჯეროდა მაშინ, რაც შემდეგ დავივიწყე?“ და „რის გაკეთებას აპირებდი, რაც გზაში დავტოვეთ?“
ბოლოს დაჯექით დღევანდელი საკუთარი თავის წინაშე. ამჯერად კითხვა სხვაგვარია: „რას ვტოვებ დღეს, რასაც ხუთი ან ათი წლის შემდეგ შეიძლება ვეძებდე?“
რიტუალის ბოლოს ოთხივე ფურცელი გვერდიგვერდ დააწყვეთ და თითოეულზე ერთი სიტყვა შემოხაზეთ. მიიღებთ ოთხ მთავარ თემას.
შემდეგ დაწერეთ: „ჩემგან ყველაზე შორს დარჩენილი ნაწილი არის...“
და ბოლოს: „დღეს მე მზად ვარ მის დასაბრუნებლად არა ძველი ფორმით, არამედ ასე...“
2. დავალება — „ჩემი დაკარგული ნაწილების ქრონოლოგია“
გაყავით ფურცელი ცხოვრების პერიოდებად: 0–7, 8–13, 14–18, 19–25, 26–35 და შემდეგ თქვენი ასაკის შესაბამისი პერიოდები.
თითოეულ მონაკვეთში დაწერეთ სამი რამ: როგორი ვიყავი მაშინ? რა შევწყვიტე იმ პერიოდში? რატომ შევწყვიტე?
აქ შეიძლება გამოჩნდეს ისეთი პასუხები, როგორებიცაა: შევწყვიტე ხატვა, აღარ დავდიოდი ცეკვაზე, აღარ ვამბობდი საკუთარ აზრს, გავხდი უფრო ჩუმი, დავკარგე მეგობრები, შევწყვიტე ოცნება, დავმალე სექსუალობა, აღარ ვითხოვდი დახმარებას, დავიწყე ყველასთვის ძლიერი ადამიანის როლის თამაში.
შემდეგ თითოეულ „შევწყვიტე“-ს მიუწერეთ ერთი კოდი:
G — გავიზარდე და ეს ბუნებრივად აღარ მჭირდებოდა.
F — შიშის გამო დავტოვე.
R — ურთიერთობის შესანარჩუნებლად დავტოვე.
S — სოციალური მიღებისთვის დავტოვე.
P — ტკივილის ან მძიმე გამოცდილების შემდეგ დავტოვე.
შეიძლება ერთ მოვლენას ორი კოდიც ჰქონდეს.
შემდეგ განსაკუთრებით მონიშნეთ F, R, S და P კოდიანი გამოცდილებები. სწორედ აქ შეიძლება იყოს ის ნაწილი, რომელიც არ „გადაგვეზარდა“, არამედ დავმალეთ.
3. დავალება — „დაკარგული ნივთის დაბრუნება“
აირჩიეთ ერთი რამ, რაც წარსულში ნამდვილად გიყვარდათ და შემდეგ მიატოვეთ.
ეს შეიძლება იყოს ხატვა, მუსიკა, ცეკვა, წერა, კითხვა, სპორტი, კონკრეტულ ადგილას სიარული, ფოტოგრაფია, ხელსაქმე, სიმღერა, გარკვეული ტანსაცმლის სტილი, მცენარეების მოვლა, მოგზაურობა, დღიურის წერა ან სხვა რამ.
მთავარია, ეს იყოს უსაფრთხო და რეალისტურად შესაძლებელი.
შემდეგ საკუთარ თავს ჰკითხეთ: „რატომ შევწყვიტე?“ არ დაკმაყოფილდეთ მხოლოდ პასუხით „დრო აღარ მქონდა“. ხშირად დროის უკან სხვა მიზეზიც არის: შევრცხვი, ვიღაცამ დამცინა, სერიოზული პროფესია ავირჩიე, პარტნიორს არ მოსწონდა, შედეგი ვერ მივიღე, საკუთარი თავი სხვას შევადარე.
შემდეგ ეს საქმიანობა ერთხელ მაინც გაიმეორეთ მინიმუმ 30 წუთით.
არ შეაფასოთ ხარისხი.
თუ ხატავთ, შედეგი არ არის მნიშვნელოვანი.
თუ ცეკვავთ, არ გადაიღოთ ვიდეო.
თუ წერთ, არ გამოაქვეყნოთ.
თუ ძველი ტანსაცმლის სტილს უბრუნდებით, არ იფიქროთ ვის მოეწონება.
ამ პრაქტიკის მიზანია არა პროდუქტი, არამედ განცდა.
დასრულების შემდეგ დაწერეთ: „როდესაც ამას ისევ ვაკეთებდი, ჩემში დაბრუნდა...“
4. დავალება — „ვინ ვიყავი შენამდე?“
აირჩიეთ ერთი მნიშვნელოვანი ურთიერთობა — რომანტიკული, ოჯახური, მეგობრული ან პროფესიული — რომლის დროსაც მნიშვნელოვნად შეიცვალეთ.
ფურცელი გაყავით ორ ნაწილად.
მარცხნივ დაწერეთ: „მე ამ ურთიერთობამდე“. მარჯვნივ — „მე ამ ურთიერთობაში ან მის შემდეგ“.
შეადარეთ: ჩაცმის სტილი, მეგობრები, ინტერესები, თავისუფლება, საკუთარი აზრის გამოხატვა, ამბიცია, სექსუალობა, სოციალური ცხოვრება, დასვენება, კარიერა, სულიერება, სხეულთან დამოკიდებულება, იუმორი, ხმის ტონი, ოცნებები.
შემდეგ მონიშნეთ მხოლოდ ის ცვლილებები, რომლებიც თქვენი თავისუფალი ზრდა არ ყოფილა, არამედ ადაპტაცია.
დაწერეთ: „ამ ურთიერთობის შესანარჩუნებლად ყველაზე მეტად დავთმე...“
შემდეგ: „დღეს ამ ნაწილის დაბრუნება შეიძლება ნიშნავდეს...“
მნიშვნელოვანია, რომ დაბრუნება არ ნიშნავს აუცილებლად ამ ურთიერთობის დასრულებას ან წარსული ადამიანის დაბრუნებას. საქმე ეხება საკუთარ თვისებას.
5. დავალება — „რას აღარ ვაკეთებ, რადგან ერთხელ მეტკინა?“
დაწერეთ მინიმუმ ათი წინადადება, რომლებიც იწყება სიტყვებით:
„ერთხელ მოხდა..., და ამის შემდეგ მე აღარ...“
მაგალითად: ერთხელ დამცინეს და ამის შემდეგ აღარ ვმღერი. ერთხელ მიღალატეს და შემდეგ აღარავის ვენდობი. ერთხელ მკაცრად გამაკრიტიკეს და აღარ ვწერ. ერთხელ უარი მითხრეს და აღარ ვთხოვ დახმარებას.
შემდეგ თითოეულ წინადადებას მიუწერეთ: „ეს დაცვა მაშინ რას აკეთებდა ჩემთვის?“
და შემდეგ: „დღესაც მჭირდება იგივე დაცვა?“
თუ პასუხია „არა“, დაწერეთ ახალი ფორმა: „დღეს ჩემი დაცვა შეიძლება იყოს...“
მაგალითად, „აღარავის ვენდობი“ შეიძლება გადაიქცეს: „ნელა ვენდობი და საზღვრებს ვაკვირდები.“
„აღარ ვაჩვენებ ჩემს ნამუშევრებს“ შეიძლება გადაიქცეს: „ვარჩევ ვისთან გავაზიარო, მაგრამ მთლიანად აღარ ვიმალები.“
6. დავალება — „ძველი ფოტოების ექსპედიცია“
აირჩიეთ მინიმუმ ხუთი ძველი ფოტო სხვადასხვა ასაკიდან. თითოეულ ფოტოს რამდენიმე წუთით უყურეთ და არ დაიწყოთ გარეგნობის შეფასება.
თითოეულზე დაწერეთ:
რას ვხედავ ამ ადამიანში?
რა იყო მასში ცოცხალი?
რა დაკარგა შემდეგ?
რა აქვს მას ისეთი, რაც მე დღეს მჭირდება?
რისი დაბრუნება აღარ არის საჭირო?
ბოლოს ხუთივე ფოტოდან აირჩიეთ ერთი, რომელმაც ყველაზე ძლიერი ემოცია გამოიწვია.
დაუწერეთ მას წერილი: „შენს ადგილას დაბრუნებას არ ვაპირებ. მაგრამ შენგან წამოვიღებ...“და გააგრძელეთ
7. დავალება — „სხეულის მეხსიერება“
გაიხსენეთ ერთი ძველი მუსიკა, მოძრაობა, სურნელი, ადგილი ან საქმიანობა, რომელიც წარსულის კონკრეტულ პერიოდს უკავშირდება.
დაუბრუნდით მას უსაფრთხო ფორმით. მოუსმინეთ მუსიკას, გაიარეთ იმ ადგილას, გააკეთეთ ძველი მოძრაობა, გამოიყენეთ ნაცნობი სურნელი ან ხელახლა შეეხეთ ძველ საქმიანობას.
შემდეგ ყურადღება მიაქციეთ არა აზრებს, არამედ სხეულს. შეიცვალა სუნთქვა? პოზა? სახის გამომეტყველება? ენერგია? ტემპი?
დაწერეთ: „ჩემმა სხეულმა გამახსენა...“
შემდეგ: „ამ განცდიდან დღეს მინდა შევინარჩუნო...“
ეს სავარჯიშო არ ნიშნავს, რომ სხეულის ყველა რეაქცია კონკრეტულ „დაკარგულ ნაწილს“ ადასტურებს. ის უბრალოდ მეხსიერების სხვა გზას გვაჩვენებს.
8. 72-საათიანი ექსპერიმენტი — „ერთი დაკარგული თვისების დაბრუნება“
რიტუალისა და წინა დავალებების შემდეგ აირჩიეთ მხოლოდ ერთი თვისება, რომელიც აშკარად დაკარგულად გეჩვენებათ.
მაგალითად: სილაღე, სითამამე, ცნობისმოყვარეობა, თამაში, დამოუკიდებლობა, მგრძნობელობა, პირდაპირობა, შემოქმედებითობა, სპონტანურობა.
მომდევნო 72 საათის განმავლობაში ყოველდღე ერთხელ გამოხატეთ მისი ჯანსაღი ფორმა.
თუ დაკარგული ნაწილი თამაშია — გააკეთეთ რაღაც მხოლოდ სიამოვნებისთვის.
თუ ხმაა — ერთხელ თქვით საკუთარი აზრი.
თუ შემოქმედებაა — შექმენით რაღაც.
თუ დამოუკიდებლობაა — ერთი გადაწყვეტილება მიიღეთ სხვისი მოწონების მოთხოვნის გარეშე.
თუ მგრძნობელობაა — საკუთარ ემოციას სახელი დაარქვით და არ გააუფასუროთ.
ყოველი დღის ბოლოს დაწერეთ: „დღეს ჩემი დაკარგული ნაწილისთვის ადგილი შევქმენი მაშინ, როდესაც...“
მესამე დღეს კი დაამატეთ: „ყველაზე რთული აღმოჩნდა...“ და „ყველაზე ცოცხლად ვიგრძენი თავი მაშინ, როდესაც...“
9. ტესტი — „რომელ ასაკში დავკარგე ჩემი ნაწილი?“
თითოეული დებულება შეაფასეთ: 0 — საერთოდ არ მახასიათებს; 1 — მცირედ; 2 — ნაწილობრივ; 3 — საკმაოდ; 4 — ძალიან ზუსტად.
A — ბავშვობის პერიოდი
მახსოვს, რომ ბავშვობაში ბევრად უფრო თავისუფლად ვთამაშობდი და ვქმნიდი.
ბავშვობაში მქონდა ინტერესები, რომლებიც შემდეგ სრულიად გავაქრე.
მგრძნობელობა ან ემოციურობა ადრეულ ასაკში შევზღუდე.
ოჯახში მიღებისთვის ხშირად ვცდილობდი „კარგი ბავშვის“ როლში დარჩენას.
ბავშვობის საკუთარი თავი დღევანდელ მეზე უფრო ცოცხლად მეჩვენება.
B — ადრეული მოზარდობა
დაახლოებით 11–15 წლის ასაკში მნიშვნელოვნად შევიცვალე.
ამ პერიოდში უფრო მეტად დავიწყე საკუთარი თავის სხვებთან შედარება.
გარკვეული თვისებები დავმალე, რათა არ დავეცინე ან ჯგუფიდან არ გამოვრიყულიყავი.
სხეულის ან გარეგნობის მიმართ სირცხვილი ამ ასაკში გამიძლიერდა.
ამ პერიოდში ჩემი თავისუფალი თვითგამოხატვა შემცირდა.
C — გვიანი მოზარდობა / ახალგაზრდობის დასაწყისი
დაახლოებით 16–21 წლის ასაკში მნიშვნელოვან ოცნებაზე უარი ვთქვი.
ამ პერიოდში ისეთი მიმართულება ავირჩიე, რომელიც სხვებს უფრო სწორი ეგონათ.
ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი ნაწილი ურთიერთობის ან ოჯახის მოლოდინებს მოვარგე.
რაღაცის გაკეთება მინდოდა, მაგრამ ვერ გავბედე და შემდეგ ამ სურვილს შევეშვი.
ამ ასაკის ჩემს თავს დღეს რომ შევხვდე, მას ჩემთან ბევრი შეკითხვა ექნებოდა.
D — ზრდასრულობის ადაპტაცია
პასუხისმგებლობების ზრდასთან ერთად ბევრ რამეს შევეშვი, რაც ადრე სიცოცხლეს მანიჭებდა.
პროფესიული ან ოჯახური როლის გამო საკუთარი ინტერესები შევამცირე.
ხშირად მგონია, რომ ფუნქციებს კარგად ვასრულებ, მაგრამ საკუთარ თავს ნაკლებად ვგრძნობ.
ზრდასრულ ცხოვრებაში „უნდა“-ამ „მინდა“-ს გადააჭარბა.
ზოგჯერ ისეთი განცდა მაქვს, რომ ჩემი ცხოვრება ორგანიზებულია, მაგრამ მე სადღაც დავიკარგე.
E — ურთიერთობის შემდეგ დაკარგული ნაწილი
მნიშვნელოვანი ურთიერთობის შემდეგ ჩემი ხასიათი მკვეთრად შეიცვალა.
რომელიმე ადამიანთან ყოფნის გამო საკუთარი ინტერესის, მეგობრის ან მიზნის დათმობა მომიწია.
ურთიერთობაში საკუთარი აზრის გამოხატვა შევამცირე.
დღესაც მაქვს თვისებები, რომელთა გამოხატვაც ურთიერთობის დაკარგვის შიშს უკავშირდება.
ზოგჯერ ძველი საკუთარი თავი მენატრება უფრო მეტად, ვიდრე ძველი ადამიანი.
F — ტკივილის შემდეგ დახურული ნაწილი
მძიმე გამოცდილების შემდეგ უფრო დახურული ან კონტროლირებადი გავხდი.
დღეს რაღაცას აღარ ვაკეთებ მხოლოდ იმიტომ, რომ ერთხელ ძალიან მეტკინა.
ნდობის, სიყვარულის ან ხილვადობის თემაზე თავი ადრე უფრო თავისუფლად მახსოვს.
უსაფრთხოების შესანარჩუნებლად ჩემი პიროვნების რაღაც ნაწილი მნიშვნელოვნად შევამცირე.
ვგრძნობ, რომ ჩემში რაღაც ჯერ კიდევ „დაცულია“, მიუხედავად იმისა, რომ ძველი სიტუაცია დასრულებულია.
შედეგების დათვლა
თითოეულ პროფილში შეკრიბეთ ხუთი პასუხი. მაქსიმალური შედეგია 20 ქულა.
0–6 ქულა — ამ პერიოდში დაკარგვის თემა შედარებით სუსტად იკვეთება.
7–13 ქულა — ამ პერიოდს შეიძლება ჰქონდეს მნიშვნელოვანი გავლენა თქვენს დღევანდელ თვითაღქმაზე.
14–20 ქულა — ეს პერიოდი შესაძლოა ერთ-ერთი მთავარი გარდატეხის ადგილი იყოს, სადაც საკუთარი პიროვნების მნიშვნელოვანი ნაწილი შეზღუდეთ ან უარყავით.
ყველაზე მაღალი ქულა არ ნიშნავს, რომ ზუსტად იმ ასაკში „დაკარგეთ საკუთარი თავი“. ტესტი დიაგნოზი არ არის. ის მხოლოდ გეხმარებათ დაინახოთ, სად მოხდა ყველაზე ძლიერი პიროვნული ცვლილება.
თუ რამდენიმე პროფილი ერთნაირად მაღალია, ეს შეიძლება ნიშნავდეს, რომ დაკარგვა ერთჯერადი მოვლენა არ ყოფილა და სხვადასხვა ეტაპზე სხვადასხვა ნაწილი დატოვეთ.
10. საბოლოო სამუშაო — „რას ვიბრუნებ?“
აიღეთ ახალი ფურცელი და დაწერეთ:
„მე არ ვაბრუნებ წარსულს. მე ვიბრუნებ იმას, რაც მაშინ ჩემში ცოცხალი იყო.“
შემდეგ შეავსეთ:
7 წლის საკუთარი თავისგან ვიბრუნებ...
14 წლის საკუთარი თავისგან ვიბრუნებ...
21 წლის საკუთარი თავისგან ვიბრუნებ...
ერთ-ერთი ურთიერთობიდან ვიბრუნებ...
ერთი მძიმე გამოცდილების უკან ვტოვებ..., მაგრამ ჩემთან მომაქვს...
დღევანდელ ცხოვრებაში ამ ნაწილს ადგილს მივცემ იმით, რომ...
შემდეგ აირჩიეთ მხოლოდ ერთი სიტყვა, რომელიც ამ დღის მთავარ დაბრუნებას გამოხატავს. მაგალითად: ხმა, თამაში, ნდობა, თავისუფლება, სურვილი, სხეული, საზღვარი, შემოქმედება, სითამამე.
ეს სიტყვა ცალკე ფურცელზე დაწერეთ და შეინახეთ მარათონის დასრულებამდე.
მეშვიდე დღის ბოლოს მონაწილემ არ უნდა თქვას: „უნდა გავხდე ის, ვინც ადრე ვიყავი.“ უფრო ღრმა შედეგია:
„ვხედავ, რას დავემშვიდობე ზრდის გამო და რას დავემშვიდობე შიშის გამო. პირველს პატივს ვცემ. მეორეს კი არჩევანის შემთხვევაში უკან ვიბრუნებ.“
მეშვიდე კარიბჭის საბოლოო ფრაზა შეიძლება იყოს:
„მე წარსულში არ ვბრუნდები საცხოვრებლად. იქ მხოლოდ იმის წამოსაღებად მივდივარ, რაც დღევანდელ ჩემს მთლიანობას ეკუთვნის.“